Nieruchomości

Czasami zdarza się nam usłyszeć określenie „Mała Architektura”. Wbrew pozorom nie oznacza to, że jest to planowanie i budowanie domków dla ptaków albo krasnoludków. Nie jest to także określenie elementów składowych budynków, jak zaprojektowane ozdobniki, rury, cegły, listwy i elementy wykończeniowe. Mała architektura wiąże się ściśle z jej większą siostrą czyli architekturą. Zajmuje się ona zagospodarowaniem terenów zazwyczaj w ramach uzupełnienia całokształtu. W przypadku kościołów, bądź klasztorów religijnych, małą architekturą możemy nazwać wszelkie mniejsze „twory budowlane” znajdujące się w najbliższej okolicy, ale nie będące właściwą częścią głównego kompleksu. Czyli malutkie kapliczki, stacje drogi krzyżowej, otwarte modlitewniki, posągi świętych, czy wolnostojące krzyże. Obiekty te są częścią ogólnej idei architekta, ale ściśle nie wiążą się z najważniejszym planem. Mogą istnieć osobno, choć zazwyczaj ich istnienie nie ma sensu w oderwaniu od kontekstu. W wielkich osiedlach miejskich przykładem takich obiektów małej architektury mogą być place zabaw. Nie tyle sam plac który czasami bywa integralną częścią budynków wbudowany między ścianami, bądź wkomponowany w środku osiedla. Ale rzeczy które znajdują się na placu, czyli piaskownice, huśtawki, koniki, drabinki, bramki do gry w nogę, równoważnie i wszystkie inne przyrządy do zabawy. Na mieście można spotkać mnóstwo przykładów małej architektury, choćby ławki – nie każdy wie, że to też się do tego zalicza – mające istotny wpływ na wygląd przestrzeni miejskiej. Mniej docenianym elementem są śmietniki, rozmaicie zbudowane, te ochronione wiatą, będące normalnymi kontenerami, ale także te które stroją jako zwykłe budki, bądź leżą na ziemi pod postacią betonowych koszy. Sam park jest jednym z większych zbiorów małej architektury. Możemy w nim znaleźć posągi, altany – które jeśli zbudowane są bez kanalizacji, prądu i gazu także uznawane są za ten przykład architektury, fontanny, wodotryski, ławki i skalniaki.